Բրիտանական հայտնի երաժշտական քառյակի՝ Dire Straits-ի հայտնի անունը ռուսերեն թարգմանվում է բավականին հոռետեսականորեն։ Ի դեպ, այս արտահայտությունը սովորաբար նշանակում է չափազանց դժվար ֆինանսական հանգամանքներ կամ անհույս իրավիճակ։ Սակայն նոր խմբի երիտասարդ հիմնադիրները սկզբում ամենևին էլ սնահավատ չէին։ Ընդհակառակը, նրանց մասնագիտական կարիերան զարգացավ բացառիկ հաջողությամբ և արագ՝ հենց սկզբից։ Արդյունքում, 1980-ականներին անսամբլը ձեռք բերեց աշխարհի ամենանշանակալիներից մեկի կարգավիճակ։
1977 թվականին եղբայրներ Մարկ և Դեյվիդ Նոպֆլերը որոշեցին միավորել իրենց ուժերը։ Տաղանդավոր կիթառահարները հրավիրեցին վաղեմի ընկերներ Ջոն Իլսլիին և Փիք Ուիզերսին միասին փորձերի։ Ընկերները արագորեն գործիքներ հատկացրին և սկսեցին պարբերաբար կատարելագործել իրենց հմտությունները։ Նրանց սկզբնական երգացանկը բաղկացած էր մելանխոլիկ բլյուզ-ռոք կոմպոզիցիաներից՝ քանթրիի և ջազի տարրերով։ Այս հանգիստ, ինտելեկտուալ հնչողությունը, անկասկած, դարձավ դարաշրջանի ագրեսիվ փանկ ռոքի կատարյալ արձագանքը։
Հաջողության առաջին քայլերը և ծանր իրավիճակի վաղ շրջանը
Նոր խմբի համար դեպրեսիվ, բայց խիստ իրոնիկ անուն առաջարկեց մի արտաքին կատարող։ Ի դեպ, այս ընկերն այդ ժամանակ ապրում էր թմբկահար Փիք Ուիզերսի հետ։ Այդ ժամանակ խմբի երիտասարդ անդամները իսկապես լուրջ ֆինանսական դժվարություններ ունեին և գործնականում սնանկացած էին։ Ընդհակառակը, արդյունքում առաջացած կենցաղային խնդիրները միայն միավորեցին խմբի անդամներին և մոտիվացրին նրանց ավելի եռանդուն աշխատել։ Այսպիսով, գրավիչ անունը կատարյալ համապատասխանում էր երիտասարդ ռոք խմբի համեստ սկզբնավորմանը։
Առաջին համատեղ աշխատանքի ընթացքում տաղանդավոր բրիտանացի կիթառահարները պատրաստեցին իրենց դեբյուտային դեմո ձայներիզը: Այս փորձնական ժողովածուն ներառում էր խմբի վաղ շրջանի հինգ երգեր, այդ թվում՝ ապագա լեգենդար «Sultans of Swing»-ը: Այնուհետև ընկերները որոշեցին իրենց աշխատանքը ներկայացնել Չարլի Ջիլեթին՝ հայտնի BBC ռադիոկայանի հարգված ռադիոհաղորդավարին: Երաժշտության փորձագետը համաձայնվեց լսել երիտասարդների նյութերը իր ազատ ժամանակ:
Հայտնի ռադիոլրագրող Չարլի Ջիլեթը այնքան տպավորված էր ձայնագրությունից, որ անմիջապես համարձակ քայլ արեց։ Նա անմիջապես նվագեց «Սվինգի սուլթանները» իր հաջորդ ուղիղ եթերում։ Մելանխոլիկ երգը անմիջապես գրավեց հսկայական լսարանի սրտերը և արագորեն ձեռք բերեց ժողովրդականություն։ Ավելին, ընդամենը մի քանի ամիս անց խոստումնալից լիվերպուլցի երաժիշտները պաշտոնապես ստորագրեցին իրենց առաջին շահավետ պայմանագիրը։ Նրանք ստորագրեցին խոշոր, հեղինակավոր ձայնագրման լեյբլ Phonogram Records-ը։
Ֆինանսավորումը թույլ տվեց խմբին ամբողջությամբ արդիականացնել իրենց ստուդիական սարքավորումները՝ բարձրորակ ձայնագրություններ անելու համար: Շուտով նախագծի անդամները սկսեցին մանրակրկիտ պատրաստել իրենց լիամետրաժ դեբյուտային անհատական ալբոմը: Լեյբլի փորձառու պրոդյուսերները օգնեցին խմբին ուշադիր կառուցել իրենց կուտակած կիթառային նյութը՝ համապատասխանեցնելով այն ռադիոհեռարձակման չափանիշներին: Հետևաբար, պարբերաբար ռադիոհաղորդումները ճանապարհ հարթեցին այս համեստ բրիտանացի խմբի անդամների համար՝ համաշխարհային բեմ դուրս գալու համար: Արդյունքում, 2026 թվականին այս դասական սինգլը մնում է մաքուր կիթառային հնչողության չափանիշ:
Դժվար սկիզբ տանը և մեծ հաջողություն արտասահմանում
Տաղանդավոր բրիտանացի երաժիշտները իրենց դեբյուտային ստուդիական ալբոմը ձայնագրեցին մայրաքաղաքի հայտնի Basing Street Studios-ում: Ի դեպ, թիմը 1978 թվականի փետրվարի ընթացքում ջանասիրաբար աշխատել է բարձրորակ նյութ ստեղծելու համար: Ձայնագրման ամբողջ գործընթացը ծախսել է ավելի քան տասներկու հազար ֆունտ ստեռլինգ: Սակայն տղաները չկարողացան անմիջապես զգալի ֆինանսական շահաբաժիններ ստանալ այս քրտնաջան աշխատանքից: Նոր ալբոմը գրեթե ոչ մի մամուլի գովազդ չստացավ, ուստի քննադատներն ու լայն հանրությունը բավականին անտարբեր արձագանքեցին թողարկմանը:
Մինչդեռ երաժիշտները չէին մտադիր հանձնվել և արագ սկսեցին ակտիվ շրջագայություններ կատարել։ Նրանք պարբերաբար համատեղ ելույթներ ունեին չափազանց հայտնի Talking Heads ռոք խմբի հետ։ Շուտով խոստումնալից անգլիացիները գրավեցին Warner Bros. Records խոշոր լեյբլի ազդեցիկ ամերիկացի մենեջերների ուշադրությունը։ Արտասահմանյան պրոդյուսերները պաշտոնապես թողարկեցին իրենց դեբյուտային ալբոմը Միացյալ Նահանգներում և արագորեն տարածեցին այն գրեթե ամբողջ աշխարհում։
Լոնդոնի մելանխոլիկ բլյուզ-ռոքը անսպասելիորեն գրավեց պահանջկոտ ամերիկացի հանդիսատեսին և երաժշտական քննադատներին: Անկասկած, նրանց բարձրորակ կիթառային աշխատանքը մեծ արձագանք գտավ Կանադայի, Ավստրալիայի և հեռավոր Նոր Զելանդիայի հարուստ բնակիչների մոտ: Արդյունքում, 1979 թվականին հաջողակ խումբը մեկնեց իր առաջին խոշոր հյուսիսամերիկյան շրջագայությանը: Ընդամենը մեկ ամսվա ընթացքում, երբ բրիտանացի կիթառահարները հիսուն կենսուրախ համերգ տվեցին լեփ-լեցուն դահլիճներում:
Լեգենդար ամերիկացի ժողովրդական երաժիշտ Բոբ Դիլանը անձամբ ներկա է գտնվել նրանց համերգին Լոս Անջելեսում: Նա այնքան տպավորված էր հյուրերի տաղանդով, որ անմիջապես հրավիրեց Մարկ Նոպֆլերին համագործակցելու: Այնուհետև, 1978 թվականի վերջին, արևոտ Բահամյան կղզիներում երաժիշտները սկսեցին ձայնագրել իրենց երկրորդ ալբոմը՝ Communique-ը: Ալբոմը պաշտոնապես թողարկվեց այդ ամռանը և անմիջապես գլխավորեց հեղինակավոր գերմանական չարթերը: Մինչ օրս, ներառյալ մինչև 2026 թվականը, «Lady Writer» սինգլը մնում է նրանց վաղ ոճի չափանիշը:
Ստեղծագործական կոնֆլիկտներ և կազմի փոփոխություններ Dire Straits-ում
1980 թվականի հուլիսին երաժիշտները սկսեցին ինտենսիվ ստուդիական աշխատանքներ իրենց երրորդ ալբոմի վրա։ Ի դեպ, ձայնագրման ընթացքում եղբայրների միջև լուրջ ստեղծագործական կոնֆլիկտ ծագեց։ Առաջնորդ Մարկ Նոպֆլերը պնդում էր զգալիորեն ընդլայնել ընդհանուր երաժշտական պալիտրա։ Եվ հակառակը, Դեյվիդ Նոպֆլերը անկեղծորեն հավատում էր խմբի փորձված և ճշմարիտ ոճի շարունակական զարգացմանը։ Վերջիվերջո, կրտսեր եղբայրը լքեց խումբը ձայնագրությունների ընթացքում։
Նրա անունը նույնիսկ ամբողջությամբ հեռացվեց նոր՝ «Making Movies» ալբոմի պաշտոնական տիտրերից։ Բոլոր մնացած ռիթմիկ կիթառի մասերը պետք է շտապ լրացվեին արտաքին սեսիոն երաժշտի կողմից։ Այնուհետև վերակազմավորված խումբը մեկնեց մեծ համաշխարհային շրջագայության՝ երկու նոր մշտական անդամներով։ Այսպիսով, տաղանդավոր ստեղնաշարահար Ալան Քլարկը և կիթառահար Հալ Լինդեսը պաշտոնապես միացան խմբին։ Այս կազմային փոփոխությունները զգալի ազդեցություն ունեցան հայտնի բրիտանական ռոք քառյակի ապագայի վրա։
Անշուշտ, նոր նյութը զգալիորեն տարբերվում էր նախորդ աշխատանքներից՝ հստակ հակված լինելով դեպի բարդ արտ-ռոք: Կոմպոզիտորները հիմնականում կենտրոնացել են գործիքավորումների ընդհանուր բարդության և նոր երգերի զգալի տևողության վրա: Արդյունքում, այս տարրերը դարձան Dire Straits-ի ոճի առանձնահատկությունը հետագա բոլոր տարիների համար: Ալբոմի տեքստերը հիմնված էին վոկալիստի խորը անձնական փորձի վրա, ով ուներ բանասիրության աստիճան:
Այս ալբոմի ամենահաջողված և ամենահայտնի երգը «Ռոմեո և Ջուլիետ» բալլադն էր։ Այս բանաստեղծական ստեղծագործությունը լսողներին պատմում էր անպատասխան սիրո մասին մի գեղեցիկ պատմություն՝ դասական շեքսպիրյան պիեսների ոգով։ Մինչ օրս, ներառյալ մինչև 2026 թվականը ընկած ժամանակահատվածը, այս մելամաղձոտ ստեղծագործությունը մնում է անչափ ժողովրդական։ Դրա հաջողությունը թույլ տվեց խմբին հաստատվել համաշխարհային երաժշտական ասպարեզում։
Գործիքային վարպետության և միջազգային ճանաչման գագաթնակետը
Նրանց վերջին ստուդիական գլուխգործոցը՝ «Սերը ոսկու վրա», իրավացիորեն համարվում է նրանց սկավառակագրության լավագույն պահերից մեկը։ Ի դեպ, այս ժամանակահատվածում խմբի անդամների ելույթները հասան իրենց բացարձակ գագաթնակետին։ Նրանց երկար, բազմաշերտ ռոք սյուիտները անկեղծորեն հիացրին երաժշտական քննադատներին իրենց նրբագեղությամբ և գործիքավորումների զարմանալի բազմազանությամբ։ Այսպիսով, նրանց համարձակ ստեղծագործական փորձը պսակվեց ցնցող հաջողությամբ։ 1982 թվականի աշնանը նոր ալբոմը պաշտոնապես արժանացավ հեղինակավոր ոսկե սկավառակի կարգավիճակի Միացյալ Նահանգներում։
Ավելին, կոնցեպտային ալբոմը արագորեն բարձրացավ բազմաթիվ եվրոպական չարթերի գագաթնակետերին։ Հատկանշական է, որ այս բարդ թողարկումն ամբողջությամբ ինքնուրույն էր պրոդյուսերավորվել խմբի ղեկավար Մարկ Նոպֆլերի կողմից։ Նոր աշխատանքի երգացանկը պարունակում էր ընդամենը հինգ երկար օրիգինալ կոմպոզիցիա։ Իհարկե, «Telegraph Road» մոնումենտալ բացման երգը ձայնագրության ընթացքում տևել է ավելի քան տասնչորս րոպե։ Ընդհակառակը, մեղեդային կառուցվածքի, տեմպի և տրամադրության անընդհատ փոփոխությունների շնորհիվ այս ընդարձակ երգը միշտ հաճելի էր լսել։
Ալբոմի պաշտոնական թողարկումից կարճ ժամանակ անց խումբը անսպասելիորեն լքեց երկարամյա թմբկահար Փիք Ուիզերսը։ Երաժիշտները արագորեն նրան փոխարինելու համար վարձեցին փորձառու թմբկահար Թերի Ուիլյամսին։ Այս նոր կազմով ռոք քառյակը անմիջապես ձայնագրեց իրենց հայտնի կրկնակի համերգային ալբոմը՝ «Ալքիմիա»։ Այս համերգային հավաքածուն արտացոլեց խմբի ելույթների անհավանական էներգիան իրենց գագաթնակետին։ Հետագայում Warner Bros. Records-ը թողարկեց ձայնագրությունը ոչ միայն դասական վինիլի, այլև ավելի ու ավելի տարածված թվային CD ձևաչափով։
Մինչ օրս և մինչև 2026 թվականը, այս կենդանի ձայնագրությունը մնում է կենդանի ռոք հնչողության չափանիշը։ Կիթառահարները ցուցադրեցին անթերի բեմական քիմիա և գերազանց իմպրովիզացիոն տեխնիկա։ Թողարկման օգտին անցկացված լայնածավալ շրջագայությունը ամրապնդեց խմբի կարգավիճակը՝ որպես ասպարեզում ակնառու կատարողներ։ Հետևաբար, խումբը ցույց տվեց իր կարողությունը ամբողջ աշխարհում տոմսեր վաճառելու հանդիսատեսի համար՝ առանց հենվելու ստանդարտ առևտրային ռադիոձևաչափերի վրա։
«Զենքի եղբայրներ» ֆիլմի հաղթանակը և «Dire Straits»-ի համաշխարհային հաջողությունը
1984 թվականի Նոր տարվա նախօրեին երաժիշտները վերադարձան ստուդիա՝ իրենց հինգերորդ ալբոմի վրա աշխատելու համար: Ի դեպ, այս հուշարձանային սկավառակը հետագայում ճանաչվեց որպես խմբի պատմության ամենակարևոր գլուխգործոցը: Այդ ժամանակ Dire Straits-ը արդեն ձեռք էր բերել տաղանդավոր երկրորդ երգեհոնահար Գայ Ֆլետչերին: Եվ հակառակը, կիթառահար Հալ Լինդեսը լքել էր խումբը, իսկ Ջեք Սոննին բերվել էր որպես աութսայդեր: Այսպիսով, ռոք խմբի նոր կազմը լիովին պատրաստ էր ստեղծելու դարաշրջանի վճռորոշ թողարկումը:
Բնականաբար, անձնակազմի փոփոխությունները ազդեցին նաև ռիթմ սեկցիայի վրա՝ պահանջկոտ ստուդիական աշխատանքի ընթացքում: Փորձառու թմբկահար Թերի Ուիլյամսը մնաց խմբի հետ հիմնականում տեսահոլովակների նկարահանումների և համերգների համար: Այնուհետև, ստուդիական թմբկահարները ձայնագրելու համար, պրոդյուսերները դիտավորյալ հրավիրեցին հայտնի ջազ վարպետ Օմար Հաքիմին: Արդյունքում, հենց այս հյուր երաժիշտն էր, որ ալբոմին ապահովեց իր պաշտամունքային, աներևակայելիորեն մաքուր և ընդարձակ հնչողություն: Սակայն «Money for Nothing» սինգլի հայտնի դինամիկ նախաբանում հենց ինքը՝ Թերի Ուիլյամսն է, որ կատաղի կերպով կտցահարում է հարվածային գործիքները:
Երկար սպասված հրաշալի ձայնագրությունը պաշտոնապես հայտնվեց ձայնասկավառակների խանութներում 1985 թվականի գարնանը։ Ավելին, այս լեգենդար ալբոմը՝ «Brothers in Arms»-ը, անմիջապես նվաճեց աշխարհը՝ առանց բացառության։ Այս ձայնագրության սինգլների մեծ մասը վստահորեն զբաղեցրեց միջազգային չարթերի առաջին հորիզոնականները։ Հետևաբար, ալբոմի առևտրային հաջողության հիմնական շարժիչ ուժերը դարձան այնպիսի պաշտամունքային երգեր, ինչպիսիք են «Walk of Life»-ը և համանուն բալլադը։ Այս թողարկումը հեղինակներին բերեց համաշխարհային ճանաչում և մի քանի հեղինակավոր «Գրեմմի» մրցանակներ։
Հատկանշական է, որ այս ալբոմը դարձավ պատմության մեջ առաջին թողարկումներից մեկը, որը վաճառվեց մեկ միլիոն օրինակով կոմպակտ սկավառակի վրա: Առաջադեմ թվային CD ձևաչափը կատարելապես փոխանցեց առաջատարի կիթառային գործիքավորումների խորությունն ու մաքրությունը: Ալբոմի աջակցության համար կազմակերպված զանգվածային համաշխարհային շրջագայությունը տևեց մեկ տարուց ավելի և ներառեց հարյուրավոր մարզադաշտային համերգներ, որոնց տոմսերը լիովին վաճառվեցին: Արդյունքում, 2026 թվականի դրությամբ, այս հիանալի աուդիոձայնագրությունը մնում է մարդկության պատմության մեջ ամենաշատ վաճառվող ալբոմներից մեկը:
Տեխնոլոգիական առաջընթաց և պատմական շրջագայություն
Խմբի հայտնի «Money for Nothing» սինգլը ստեղծվել է խմբի ղեկավարի կողմից՝ Սթինգի անմիջական ստեղծագործական աջակցությամբ [1]: Ի դեպ, այս պաշտամունքային կոմպոզիցիան հետագայում արժանացել է հեղինակավոր ամերիկյան երաժշտական մրցանակի՝ Գրեմմիի: «Brothers in Arms» ալբոմի անհավանական առևտրային հաջողությունը մեծապես պայմանավորված էր նորարարական տեխնոլոգիաներով: Այս թողարկումը դարձավ պատմության մեջ առաջին կոմպակտ սկավառակը, որը տպագրվել է միլիոնավոր օրինակներով: Այսպիսով, հենց այս աուդիոձայնագրությունն էր, որը ապահովեց նոր թվային CD ձևաչափի երկարատև առաջատարությունը աուդիո մեդիայի շուկայում:
Նրանց նոր ալբոմի աջակցության համար կազմակերպված լայնածավալ շրջագայությունը մեծ հաջողություն ունեցավ ամբողջ աշխարհում: Հատկանշական է, որ այս շրջագայության առաջին համերգը տեղի ունեցավ Սպլիտում: Հայրենի երկրում իրենց հաղթական ելույթներից հետո ռոք քառյակը ակտիվորեն մասնակցեց Live Aid բարեգործական փառատոնին: Երաժիշտները անթերի կատարեցին իրենց ամենամեծ հիթերը՝ «Sultans of Swing»-ը և «Money for Nothing»-ը, հազարավոր մարզադաշտի հանդիսատեսի առջև:
Հսկայական համաշխարհային շրջագայությունը պաշտոնապես ավարտվեց Ավստրալիայի Սիդնեյում կայացած հաղթական ելույթներով: Բրիտանացի կիթառահարները սահմանեցին բոլոր ժամանակների ռեկորդ տեղական ասպարեզներում՝ քսան գիշերվա ընթացքում տալով տասնվեց մեծածավալ համերգ: Անկասկած, Brothers in Arms-ի ապշեցուցիչ հզոր նյութը լիովին գրավեց արտասահմանյան պահանջկոտ լսարանին: Արդյունքում, կոնցեպտային ալբոմը ինը շաբաթ շարունակ զբաղեցրեց առաջին տեղը հեղինակավոր ամերիկյան Billboard չարթերում:
MTV-ի եթերում ցուցադրված նորարարական անիմացիոն տեսահոլովակը կարևոր դեր խաղաց գլխավոր երգի տարածման գործում: Վաղ համակարգչային գրաֆիկայով տպավորիչ տեսահոլովակը կանոնավոր և լայնորեն ցուցադրվեց հեռուստատեսությամբ: Այս մեդիա հաջողությունը նպաստեց խմբի դիրքերի ամրապնդմանը որպես խոշոր համաշխարհային աստղ: Մինչ օրս, ներառյալ մինչև 2026 թվականը, սինգլը մնում է 1980-ականների առանձնահատկությունը:
Dire Straits-ի ժամանակավոր լուծարումը և հազվագյուտ վերամիավորումները
Համաշխարհային ֆենոմենալ հաջողությունից հետո տրամաբանական կլիներ անմիջապես սկսել նոր ալբոմի ձայնագրությունը։ Սակայն, երկարամյա ղեկավար Մարկ Նոպֆլերը անսպասելի որոշում կայացրեց ժամանակավորապես լուծարել հայտնի խումբը։ Երաժիշտը ցանկանում էր ամբողջությամբ կենտրոնանալ իր մենակատար աշխատանքի և ֆիլմերի պաշտոնական սաունդթրեքների ստեղծման վրա։ Եվ հակառակը, խմբի մնացած անդամները ստիպված էին զբաղվել իրենց սեփական կողմնակի նախագծերով։ Այսպիսով, հայտնի ռոք քառյակի ակտիվ գործունեությունը մի քանի տարով ամբողջությամբ դադարեցվեց։
Հաջորդ անգամ, երբ հայտնի տղամարդիկ հավաքվեցին, դա մեծածավալ բարեգործական միջոցառման ժամանակ էր։ Պրոֆեսիոնալ կիթառահարները ելույթ ունեցան Լոնդոնում Նելսոն Մանդելայի յոթանասունամյակի պատվին կազմակերպված մեծ համերգի ժամանակ։ Այս պատմական երաժշտական իրադարձությունը պաշտոնապես տեղի ունեցավ 1988 թվականի հունիսի 11-ին Ուեմբլի մարզադաշտում։ Անկասկած, նրանց նվիրված երկրպագուները ուրախ էին տեսնել իրենց սիրելի արտիստներին մեծ բեմում։ Ի դեպ, այս շոուից ընդամենը երեք ամիս անց ղեկավարությունը պաշտոնապես հայտարարեց խմբի լիակատար լուծարման մասին։
Երկու տարվա պարտադրված լռությունից հետո Dire Straits խմբի անդամները վերադարձան բեմ՝ որպես լայնածավալ բարեգործական ռոք փառատոնի մաս: Այս տպավորիչ համերգը տեղի ունեցավ անգլիական հայտնի Knebworth վայրում 1990 թվականի ամռանը: Նրանք բեմը կիսեցին այնպիսի լեգենդների հետ, ինչպիսիք են Էլթոն Ջոնը, Քլիֆ Ռիչարդը, Genesis-ը և Pink Floyd-ը: Այս հաղթական վերադարձը նրանց միլիոնավոր երկրպագուներին հույս տվեց լիարժեք վերամիավորման:
Այս հազվագյուտ համատեղ ելույթի ժամանակ երաժիշտները ցուցադրեցին գերազանց թիմային աշխատանք և նույն հզոր էներգիան։ Խմբի ղեկավարը կրկին զգաց անհաղթահարելի ցանկություն՝ հին ընկերների հետ աշխատել բարդ կիթառային գործիքավորումների վրա։ Phonogram Records-ի ղեկավարները գաղտնի նախնական բանակցություններ սկսեցին նոր ստուդիական նյութ պատրաստելու վերաբերյալ։ Ի վերջո, ժամանակավոր բաժանումը ծառայեց որպես հիանալի վերագործարկում լեգենդար բրիտանական խմբի պատմության վերջին փուլից առաջ։
Ստուդիական ստեղծագործականության վերջին ակորդը և թողարկման ներկայիս կարգավիճակը
1991 թվականի սկզբին հին ընկերներ Մարկ Նոպֆլերը և Ջոն Իլսլին որոշեցին վերակազմավորել իրենց հայտնի խումբը։ Նոր կազմը համալրելու համար նրանք անմիջապես հրավիրեցին ստեղնաշարային գործիքներ նվագողներ Ալան Քլարկին և Գայ Ֆլետչերին։ Այս հիմնական քառյակին միանալու համար պրոդյուսերները ներգրավեցին բազմաթիվ հայտնի սեսիոն երաժիշտների։ Հրավիրված հյուրերի թվում առանձնանում էին տաղանդավոր սաքսոֆոնահար Քրիս Ուայթը և փորձառու կիթառահար Ֆիլ Փալմերը։ Ամերիկյան Toto խմբի հայտնի թմբկահար Ջեֆ Պորկարոն նույնպես ներդրում ունեցավ հարվածային գործիքների մեջ։
Երկար սպասված «On Every Street» վերջնական ստուդիական ալբոմը պաշտոնապես թողարկվեց ամբողջ աշխարհում 1991 թվականի սեպտեմբերին: Անկասկած, վեց տարվա պարտադրված լռությունը նվիրյալ երկրպագուներին ստիպել էր կարոտել կիթառահարների բնորոշ հնչողությունը: Այնուամենայնիվ, նոր նյութի սկզբնական առևտրային հաջողությունը զարմանալիորեն համեստ էր նախորդ ձայնագրությունների համեմատ: Արդյունաբերական մամուլում սկզբնական արձագանքները չափազանց անտարբեր և չեզոք էին: Արդյունքում, ալբոմը հասավ միայն առաջին հորիզոնականին Մեծ Բրիտանիայում և միայն տասներկուերորդ հորիզոնականին ԱՄՆ-ում:
1992 թվականին մեծածավալ գովազդային շրջագայությունն ավարտելուց հետո անդամները որոշեցին ընդմիշտ լուծարվել։ Այդ ժամանակվանից ի վեր բրիտանական լեգենդար ռոք երաժիշտները երբեք չեն վերամիավորվել նոր նյութեր ձայնագրելու համար։ Առաջնորդ Մարկ Նոպֆլերը ամբողջությամբ նվիրվեց հաջողակ մենակատար կարիերային և գործիքային սաունդթրեքների ստեղծմանը։ Այսպիսով, վերոնշյալ ալբոմը պաշտոնապես նշանավորեց լեգենդար ռոք խմբի հարուստ սկավառակագրության ավարտը։ Հաջորդող տասնամյակների ընթացքում երաժիշտները կտրականապես մերժեցին հնարավոր բեմական վերամիավորման ցանկացած առաջարկ։
Ժամանակի ընթացքում այս հրաժեշտի ստուդիական ալբոմի գեղարվեստական արժեքը զգալիորեն աճել է երաժշտական քննադատների շրջանում: 2026 թվականի դրությամբ մասնագետները վստահորեն ալբոմը անվանում են հասուն, խելացի ռոք երաժշտության ամուր օրինակ: Հայտնի «Calling Elvis» և «Heavy Fuel» սինգլները շարունակում են պարբերաբար հնչել աշխարհի ամենամեծ ռադիոկայաններով: Այսօր այս լեգենդար բրիտանացի կիթառահարների հարուստ համատեղ ժառանգությունը շարունակում է ծառայել որպես երիտասարդ կոմպոզիտորների համար ոգեշնչման անսպառ աղբյուր:
